به بهانه ی نوروز96.ادامه بده از اول

تا رسیدیم به سن بیست ،جون کندنی بود واسه خودش.

چقدر طول کشید.هی میگفتیم چرا از این شونزده و هیژده در نمیایم؟!

بعد اومدیم دانشگاه.

ترم یک یادمه میرفتیم تو آشپزخونه و به ورودی های قبل خودمون میگفتیم :وای خوشبحالتون ترم آخر هستین.

یادمه بهم می گفت: یه چشم به هم بزنی تموم میشه.بعد همونجا وایسادم و پلک هامو میبستم و باز میکردم که مثلا چیه این چشم به هم زدن؟

الان دیدم همش یه چشم به هم زدن بود.سال نود و چهار و پنج تموم شده،رفتیم تو شیش.

سال آخر دانشگاه داره تموم میشه.

بیست و چند سالگی چیزی نمونده ازش.

یه دفعه آدم دلش میگیره ،میترسه.

چی آدمو تسکین میده؟فکر کن مثلا الان چهل سالت باشه...از چی ناراحتی؟حسرت چی رو میخوری؟

بعضی موقع ها خداروشکر میکنم که میتونم تک تک این لحظه هارو بفهممش.خیلیا کنارم هستن که میگن نفهمیدن.شاید اگه نصیحت همونا نبود الان منم نمیفهمیدم؛گرچه من هیچوقت حسرت گذشته رو نمیخورم حتی اگه در آستانه ی هفتاد سالگی باشم و زندگیم پر از حسرت بوده باشه.

یعنی حسرت داره ولی خوردن نداره.حالا اینکه میتونستی بیشتر بخندی و نخندیدی یا اینکه میتونستی بیشتر استفاده کنی و نکردی، بیشتر عذاب دادن خودمونه تا حسرت خوردن ... .

عمریه که میگذره؛چه اون نوزادی که تازه بدنیا اومده و چه اون نوجوونی که دوران بلوغش داره سپری میشه و چه ماها که جوانیم و اولِ شور و کار و زندگیمونه.همه طی میکنن این مراحل رو.

حسرت نداره ،حتی اگه یک روز به پایان عمرت مونده و عقلت به جاست.

من تنها از یک چیز میترسم که راه برگشت و جبرانش سخته.اونم حق الناس هست.

همون عامیانه اش میشه اینکه ضررت و شرّت به کسی نرسه.حق الله رو میشه باز با خدا چونه زد؛ ولی اینو نه.این یکی دیگه حسرت داره... .

خلاصه میخواستم بگم حواسمون باشه که زندگی به سرعت داره طی میشه و میگذره...بیاین خاطره های خوب بسازیم ازش که وقتی برگشتیم به عقب و نگاه کردیم، به جای حسرت یه لبخند بزنیم؛ولی اگه یه روز تو زندگیت دیدی پلکت به هم خورده بود و حواست نبوده ،هیچ غمت نباشه.

ادامه بده از اول...

پ.ن:

دوستان امیدوارم سال خیلی خوبی داشته باشید پر از سلامتی و خوشبختی و خوشحالی و شادی...